Winter glimlachte en keek naar het haardvuur wat lichtje brandde.

Gabe keek naar haar. 'Je lijkt nogal gestresst. 'begon hij voorzichtig.

Winter keek verbaast op. Hij had gelijk, ze was gestrest, maar ze had niet door dat ze er zo uit zag aangezien ze glimlachte toen hij het vroeg. "Waaraan zie je dat?" vroeg ze zacht.

Gabe keek haar aan. 'Ik weet niet, ik merk het aan de sfeer, de spanning die er hangt'

"Dat valt toch wel mee?" vroeg Winter verbaast. Ze was redelijk ontspannen nu, vooral omdat Gabe van niks wist.

Gabe keek haar aan. 'Ik weet niet, ik merk het gewoon..' mompelde hij.

Winter beet op haar lip. "Dus het straalt er gewoon vanaf.." concludeerde ze somber. "Ik had gehoopt hier te kunnen zijn zonder bezorgde blikken.."

Gabe's gezicht betrok. 'Sorry sorry!!' zei hij snel. 'Ik zal me nergens mee bemoeien.'

Winter keek hem aan. "Het maakt niet uit, blijkbaar is mijn masker niet zo stevig als ik had verwacht."

Gabe knikte langzaam. 'Ok.. als ik iets voor je kan doen.'

Winter glimlachte naar hem. "Je hoeft niks te doen, het is al leuk genoeg om je te kennen." zei ze kalm.

Gabe glimlachte en pakte zijn boek weer, hij ging zich er maar neit mee bemoeien.

Winter keek even dankbaar naar Gabe en ze keek weer naar de vlammen. Er was een hoop waar ze over na moest denken.

Gabe las in zijn boek, hij had werkelijk niks door van alles wat er gebeure onder andere met de slang.

Winter zuchtte en haalde uiteindelijk een lesboek uit haar tas en begon daar in te bladeren in de hoop nieuwe kennis en inzichten op te doen.