Nathan keek Winter glimlachend aan. "Ik ook van jou," fluisterde hij en leunde met zijn voorhoofd tegen haar schouder aan.

Winter glimlachte en ze bleef met haar vingers zijn hals strelen. Zo hoopte dat het voor altijd zo zou kunnen blijven. Woorden waren niet eens nodig op dit soort momenten. Ze kuste hem zachtjes op zijn kruin.

Nathan hief zijn hoofd weer op en ging met zijn vingers door Winter's haar. "Je mag nooit je haar verven," zei hij en grijnsde.

Winter grinnikte. "Hou je dan niet meer van me?" vroeg ze grijnzend en ze keek hem aan.

"Nee, ik zou nog steeds van je houden, maar wel ietsje minder," zei Nathan lachend.

Winter moest lachen om zijn opmerking. "Maak je dan maar geen zorgen, ik ben al lang niet meer van plan het te verven." zei ze toen en ze keek hem aan.

"Mooi, ik vind je haar leuk," zei Nathan glimlachend en pakte een lok haar vast.

Winter keek hem glimlachend aan. "Bedankt" zei ze. Als klein kind haatte ze rood haar, iedereen lachte haar altijd erom uit. Maar ze kon het tegenwoordig wel waarderen en was er op sommige momenten zelfs trots op. "Dus gaan we hier de hele dag nog tussen de uilenpoep staan?"

Nathan schudde zijn hoofd. "Nou nee, van alle plekken die ik kan bedenken om een meisje te zoenen staat deze niet in de top tien," zie hij geamuseerd. Hij pakte haar hand vast en trok haar de uilenvleugel uit.

Winter grijnsde en ging met hem mee. "Welke staat wel in je top tien, dan kunnen we daar verder." zei ze terwijl ze hand in hand met hem de trap af ging.

"De kamer van hoge nood, zweinsveld, de tussenbrug, de leerlingenkamer," somde Nathan op. "En mijn bed," voegde hij er met een plagende grijns aan toe. Hij wist dat het een flauw grapje was maar kon het niet laten XD.

"Jammer dat jou bed niet bepaald privé is." zei Winter plagend terug. "Als er geen 4 andere bedden zou het natuurlijk een ander verhaal zijn." voegde ze er geamuseerd aan toe. "Laten we maar naar de kamer van hoge nood gaan dan." ze vond de kamer van hoge nood altijd wel een gezellige plaats om te zijn.

Nathan grinnikte. Hij begon te lopen richting de kamer van hoge nood.

jesse was weg gegaan toen ze begonnen te flikvlooien met elkaar