Nathan balde zijn handen tot vuisten in zijn schoot. Hij wilde de persoon die dit gedaan had pijn laten voelen, nog erger als de pijn die Winter waarschijnlijk had gevoeld.

Arianna legde haar hand op Nate's schouder. 'Het komt goed, hij zal er voor boeten.' zei ze zacht, of zij want het kon ook Silver zijn. Silver en Denahi.. niemand anders.

Winter ving de laatste zinnen van Nathan en Arianna op. Ze herkende de stemmen, het waren haar vrienden. Ze waren bezorgd. Voorzichtig opende ze haar ogen, eerst zag ze alleen maar wit, maar toen ze aan het licht gewend was herkende ze Nathan en Arianna.

'Winter!' zei Arianna opgelucht en ze haalde diep adem, dat was al een zorg minder.

Nathan knikte langzaam. Hij stond langzaam op en liep richting de deur. "Ik ga even.." mompelde hij en liep de gang op. Hij had niet eens gemerkt dat Winter was geworden. Zodra hij buiten gehoorsafstand was haalde hij keihard uit tegen de muur. Een steek van pijn schoot door zijn hand maar het gaf hem toch een opgelucht gevoel. Tranen van frustratie en woede brandden in zijn ogen.

Arianna keek Nathan na, hij zou toch geen stomme dingen gaan doen? Ze zuchtte en richtte zich op Winter, ze kon zich nu niet op meerdere vrienden tegelijk gaan concentreren, eerst moest het goedkomen met Winter.

Winter keek naar Arianna en glimlachte moeizaam naar haar. "Hej." zei ze zacht. Ze wilde overeind gaan zitten maar bij de kleinste beweging deed het al te veel pijn. Waarschijnlijk had ze wat botten gebroken. Ze had Nathan zien weglopen, ze wist zeker dat hij er net nog was. "Waar is Nathan heen?" vroeg ze zacht.

Arianna legde haar hand op haar schouder, niet echt drukkend ofzo maar gewoon heel zachtjes als teken dat ze moest blijven zitten. 'Blijf maar liggen.' zei ze, en ze glimlachte lichtjes. 'Hoe voel je je, afgezien van het feit dat je waarschijnlijk wel pijn hebt?' Toen keek ze ook even naar de deur. 'Ik weet het niet, maar hij komt wel weer terug.' zei ze geruststellend.

Nathan wachtte tot hij gekalmeerd was en liep toen de ziekenzaal terug in met zijn handen diep in zijn zakken zodat Arianna zijn bebloede vuist niet zo opmerken. Toen hij zag dat Winter wakker was lichtte zijn ogen een beetje op. "Winter," zei hij opgelucht en liep naar ze toe.

Arianna keek onderzoekend naar Nathan maar zei verder maar niks, ze keek weer naar Winter.

Winter keek naar Nathan. "Hej" zei ze en ze keek weer naar Arianna, ze moest nog antwoord geven op haar vraag. "Ik voel me letterlijk gebroken.. maar ik ben blij dat jullie er zijn en dat ik nog leef." zei ze schor. "Ik dacht dat hij me dood zou maken.."

"Denahi?" vroeg Nathan aarzelend. Hij pakte het drankje wat de zuster voor Winter had klaar gezet. "Hier, je moet dit opdrinken."

Camiël kwam de ziekenzaal binnen lopen. Hij keek even rond en toen hij Darren zag liggen verstijfde hij midden op het pad. De kleur uit zijn gezicht liep weg toen hij zijn beste vriend roerloos op het bed zag liggen. Hoe kon dit gebeuren? Hij was geen kind van dreuzel ouders. Daar ging die slang toch juist achter aan...?

Winter knikte bij het horen van Denahi en ze pakte de beker van hem aan. Het was onhandig dat ze niet recht kon gaan zitten maar heel voorzichtig met kleine slokjes kon ze het drankje zonder te morsen binnen krijgen. "Hopelijk werkt het snel." zei ze toen ze het op had. Ze was niet van plan hier heel lang te gaan liggen.

Arianna keek naar Nathan, als hij bevestiging kreeg zou hij naar Denahi toegaan, en eigenlijk wou ze mee, hem laten boeten maar het was gevaarlijk. Ze keek om en zag Camiël binnenkomen. 'Ja hopelijk.'