Winter stond op de brug en staarde voor zich uit naar het berggebeid wat om Zweinstein heen lag. Ze glimlachte en genoot van het prachtige uitzicht. De wind liet haar rode lokken speels bewegen. Af en toe waaide het in haar gezicht zodat ze met haar vingers de lok weer achter haar oren deed.

Gabe liep rustig de brug op, hij voelde hoe de wind zijn haren door de war maakte, maar hij vond het niet erg. Hij keek om zich heen en stak zijn handen in zijn zakken terwijl hij een beetje over de brug slenterde.

Winter hees zichzelf een beetje op zodat ze op de rand van de brug kon zitten. Ze ging natuurlijk wel zitten naast een paal zodat ze zich nog enigzins kon vasthouden. Niemand moest haar nu laten schrikken want dan zou het vermoedelijk mis gaan. Maar waarschijnlijk was er niemand zo stom om dat te doen en ze had ook geen aardsvijanden op zweinstein rondlopen.

Gabe zag verderop een meisje op de brug zitten, hij fronste, dat was natuurlijk vet gevaarlijk. Hij wist niet goed of hij langs moest lopen, straks schrok ze.. en als ze zou vallen..

Winter hoorde voetstappen en ze keek op. Ze zag dat er iemand aan kwam lopen. Ze glimlachte even en keek weer voor zich uit. Nu ze wist dat er iemand aan kwam zou ze ook wel niet schrikken.

Gabe glimlachte en liep gewoon door nu hij wist dat ze hem had gezien. 'He, waarom zit je daar?' vroeg hij nieuwsgierig.

Winter draaide zich naar hem toe. "Ik vraag jou toch ook niet waarom je daar loopt?" vroeg ze glimlachend. "Ik zit hier om te kijken naar het uitzicht. Dus maak je maar geen zorgen, ik was niet van plan eraf te springen."

Gabe grinnikte. 'Ik vroeg het niet omdat ik bezorgd was, maar omdat ik nieuwsgierig was. Niet veel mensen gaan bovenop de reling van de brug zitten.' zei hij. Hij keek uit over het uitzicht. 'Het is inderdaad mooi.'

Winter glimlachte knikte. "Ik kan hier wel uren zo zitten." zei ze en ze bekeek hem. "Ik heb jou nog nooit echt gesproken. Hoe heet je?" vroeg ze terwijl ze hem in zich op nam.

Gabe scheurde zijn blik los van het uitzicht en keek Winter aan. "Gaberial.' zei hij. "Maar iedereen noemt me Gabe.' hij glimlachte. 'En hoe heet jij?' Hij was haar wel eens opgevallen, ze zat in griffoendor. Nou waren er niet veel mensen met rood haar, en zij ging om met een meisje die ook rood haar was. Hij had ze wel eens zien lopen.

Winter glimlachte. "Ik heet Winter." beantwoorde ze zijn vraag. "Leuk je te ontmoeten Gabe. Mag ik misschien vragen wat jou hier brengt vandaag? Was je gewoon aan het wandelen of ging je ergens heen?" Ze was nieuwsgierig, zoals altijd.

Gabe kreeg een kleine grijns op zijn gezicht, een nieuwsgierig meisje blijkbaar. 'Ik was gewoon aan het wandelen.' zei hij lachend. 'Het was eindelijk droog, dus het gevaar om van de brug afgeblazen te worden was ook meteen een stuk kleiner.'

Winter moest even lachen om zijn opmerking. "Inderdaad." zei ze grijnzend. "We moeten ervan genieten op de momenten dat het kan, vind je niet?"

'Ja precies' zei Gabe. Hij leunde met zijn armen op de reling van de brug naast haar. 'Kijk zie je, de zon breekt door!' hij wees naar een paar wolken. Het zou ook eens tijd worden, het was al dagen koud en vies weer.