"he wacht!! weet je eigenlijk wel waar je heen gaat?" david trok zich ook los en holde achter arianna aan.

"Nee, en laat je me nu met rust?' zei Arianna terwijl ze stevig doorstapte.

"in dit soort situaties is het beter om bij elkaar te blijven...twee paar ogen zien meer dan een." david haalde zijn staf weer tevoorschijn en righte op zijn ogen. "supersensory" mompelde hij, en tuurde door het donker.

Arianna ergerde zich kapot aan die jongen die alles dacht te weten, ze negeerde hem en liep door. Ze kreeg een onheilspellend gevoel en werd steeds onrustiger.

De hond rende achter Arianne aan en duwde haar de andere kant op. Hij wist de uitgang. Camiël wist hoe je hier weg kon komen maar hoe kon hij dat Arianne duidelijk maken zonder dat ze erachter kwam dat hij het was? Hij keek haar met grote ogen aan. Alsjeblieft vertrouw me dacht hij. Hij wilde haar alleen maar in veiligheid brengen.

Arianna keek verbijsterd naar de hond en zuchtte. 'Kijk me niet zo zielig aan.' mompelde ze en ze draaide zich om.

Camiël gromde zachtjes. Dan blaft hij. Kom op Arrianne! Volg me gewoon! smeekte Camiël bijna. Hij bleef blaffend om haar heen springen en bleef met zijn kop van haar, naar het pad en terug naar haar kijken. Begrijp mijn hints nou!




ben even eten

Silver keek Nathan aan. 'Oke ik vertouw je nu dus ik hoop dat je geen grapje maakt. Dat zal je duur te komen staan namelijk.' Silver bleef rustig staan en verroerde geen vin. Wel ging ze heel langzaam met haar hand naar haar zak voor haar staf. Ze bleef haar ogen op die van Nathan gericht houden voor het geval hij haar iets zou seinen.

Arianna liep nogsteeds stug door. "Als je zo graag wilt helpen loop dan mee..' mompelde ze.

Winter was nog steeds bij Silver en Nathan. Ze had niet het vermoeden dat ze elkaar iets zouden doen. Maar ze had wel het vermoeden dat ze handig van pas zou kunnen komen als ze aangevallen zouden worden en het niet aan zoude kunnen. Deze tijd was gewoon onzeker en ze wilde niemand van haar vrienden in pijn of erger meemaken.

Nathan bleef zo stil mogelijk staan en keek naar de Acromantula die achter Silver stond en gevaarlijk met zijn hoektanden klikte. "Oke.. ik denk dat hij op het punt staat aan te vallen," zei Nathan zachtjes. Precies toen de Acromantula op Silver afsprong vuurde hij een vervloeking op het beest af en greep Silver bij haar arm. Hij zette het op een lopen.

Arianna keek naar de hond. "Anders doe ik je aan de riem ofzo.' mompelde ze nog waarschuwend. Ze liep door.

Winter zette een sprintje in. Haar instinct vertelde haar dat Nathan en Silver recht op het gevaar afgingen. Ze haalde de twee in en sprong voor ze op het pad en blaasde. Ze moesten nu een andere kant op anders zouden ze in het nest terecht komen, en plek waar je beter niet kon zijn.

Silver wist een gil te onderdrukken. Ze liet Nathan haar mee trekken en rende als een gek en zo hard ze kon achter hem aan. Zo nu en dan vuurde ze een spreuk op het reusachtige dier af in de hoop het af te laten haken. Dan ziet ze de kat en keek het dier kwaad aan. 'Aan de kant! Je blokkeert de weg. Dan dood die spin jou ook inplaats van jij hem.' sist ze.

Nathan stopte voor de kat en keek het beest onderzoekend aan. "Niet praten, rennen," zei hij toen tegen Silver en trok haar mee het pad op waar Winter hun heen had willen sturen.